غزلیات

اگر از این دنیا یا وضعیتِ نابسامانِ کنونی‌ام به سوی جایگاهِ حقیقی و کمال بازگردم، در آن مرتبه چنان به کمال می‌رسم که با عقل و فرزانگیِ کامل رفتار خواهم کرد.

اگر از این سفرِ پرمخاطره به سلامت به دیارِ خود بازگردم، نذر کرده‌ام که بلافاصله پس از رسیدن، به جای رفتن به عبادتگاه‌هایِ مرسوم، راهیِ میخانه شوم.

می‌خواهم برایِ بیانِ حقایقی که در این مسیرِ عرفانی دریافته‌ام، با در دست داشتنِ آلاتِ موسیقی و جامِ شراب به درِ صومعه (مرکزِ زهدِ ریاکارانه) بروم تا بطلانِ ادعاهایِ آن‌ها را نمایان کنم.

اگر دوستان و هم‌سفرانِ راهِ عشق، مرا بیازارند یا خونم را بریزند، بسیار پست و بی‌مقدار خواهم بود اگر بخواهم نزدِ بیگانگان از آن‌ها گله و شکایت کنم.

از این پس، اختیارِ من در دستِ گیسویِ بلند و پیچ‌درپیچِ محبوب است؛ دیگر نمی‌خواهم بیش از این به دنبالِ خواسته‌هایِ دلِ سرگشته و دیوانه‌ام بروم و خسته شوم.

اگر دوباره چشمم به آن ابرویِ خمیده که همچون محرابِ عبادتگاه است بیفتد، بی‌درنگ سجدهٔ شکر به‌جا می‌آورم و در پیِ سپاس‌گزاری برمی‌آیم.

چقدر دلپذیر است آن لحظه‌ای که مانندِ حافظ، با حمایتِ وزیر، سرخوش و سرمست از شرابِ معرفت، به همراهِ محبوب به خانه بازگردم.