غزلیات

چه روز خوشی است آن روزی که از این خانه ویران (دنیای فانی) رخت بربندم و کوچ کنم؛ آن‌گاه برای یافتن آرامش جان و رسیدن به مقصود اصلی (خداوند یا معشوق ازلی) تلاش کنم.

اگرچه می‌دانم که این راهِ غریب و ناشناخته به مقصدِ مشخصی نمی‌رسد، اما من همچنان به امید عطر و نشان آن زلف پریشان (زیبایی‌های جانان) در این مسیر قدم می‌گذارم.

دلم از ترس و دلتنگیِ این دنیای ظلمانی و زندان‌مانند (که آن را به زندان سکندر تشبیه کرده‌ام) به تنگ آمده است؛ باید بار سفر ببندم و به سوی سرزمین سلیمان (عالم معنا و جایگاهِ حکومتِ جان) کوچ کنم.

همانند نسیم صبا، با وجود تنِ رنجور و دلی که دیگر تاب و توان ندارد، برای یاری و همراهی آن سروِ آزاد و خرامان (معشوق) به راه می‌افتم.

اگر در راه رسیدن به او، لازم باشد مانند قلم بر سرِ خود حرکت کنم (با نهایت فروتنی و سختی)، این کار را با دلی پر از زخم و دیدگانی اشکبار انجام خواهم داد.

نذر کرده‌ام که اگر روزی از این غمِ بزرگ رهایی یابم، با شادی و شعف به سوی میکده (مقامِ حق‌بینی و بیخودی) بروم و با غزل‌خوانی و سرمستی به ستایش معشوق بپردازم.

به هواداری و عشقِ او، مانند ذرات غبار که در نور می‌رقصند، بی‌قرار و رقصان تا رسیدن به سرچشمه نورِ درخشان خورشید (تجلی حق) خواهم رفت.

آنانی که تند و تیز (سریع) می‌روند، غمی از حالِ افرادِ گران‌بار (کسانی که بار عشق بر دوش دارند) ندارند؛ ای پرهیزکاران، مرا یاری کنید تا بتوانم این مسیر را به آسانی و خوشی طی کنم.

و اگر مانند حافظ نتوانستم راهِ خروج از این بیابان (سرگردانی) را پیدا کنم، دست‌کم همراه با شکوه و کاروانِ آصف دوران (وزیرِ دانشمند یا پیرِ راهبر) به سفر ادامه می‌دهم.