غزلیات

مدتی طولانی است که در طریقت عشق (می‌خانه) به خدمت مشغولم و در ظاهر، جامه فقر بر تن دارم، اما در حقیقت، بهره‌ای از دولت وصلِ الهی برده‌ام که نصیب پادشاهان ظاهری نمی‌شود.

تا چه زمانی باید در آرزوی به چنگ آوردن آن محبوب زیبا و بلندمرتبه (تذرو) باشم؟ پیوسته در کمین لحظه‌ای برای وصال نشسته‌ام و منتظر فرا رسیدن فرصتی مناسب هستم.

واعظِ ما بویی از حقیقت نبرده است؛ این حرف را با اطمینان بشنو که من حتی در حضور خود او نیز این سخن را می‌گویم و هدفم پشت‌سر حرف‌زدن یا غیبت نیست.

با کمک نسیم سحرگاهان، لنگ‌لنگان و با سختی به سوی کوی محبوب می‌روم و از همراهان و هم‌سفران در این راه، طلب یاری و همت می‌کنم.

ای محبوب، خاک درگاه تو بیش از این طاقت تحمل حضور رنج‌آلود مرا ندارد؛ تو لطف‌های بسیاری به من کردی، اما اکنون من خودم را کنار می‌کشم تا بیش از این باعث زحمت تو نشوم.

بدان ای دل بی‌قرار که زلف محبوب، دامی برای گرفتار کردن است و نگاهِ پنهانی او همچون تیری بلاخیز؛ من بارها تو را نصیحت کرده‌ام، این هشدارهای مرا به خاطر بسپار.

ای خدایی که کریمانه عیوب بندگان را می‌پوشانی، چشم بدبین دیگران را بر این جسارت‌ها و دلیری‌هایی که من در خلوت تنهایی خود انجام می‌دهم، ببند و نادیده بگیر.

منِ حافظ، در یک مجلس نقش زاهد و عارف را بازی می‌کنم و در مجلسی دیگر جام شراب به دست دارم؛ به این بازیگری و هوشمندی من در رفتار با مردم بنگر که چگونه هر چهره‌ای را به مقتضای حال برمی‌گزینم.