غزلیات

هرگز این‌گونه نیست که من در فصل بهار که هنگامِ شکوفایی طبیعت است، از نوشیدن شراب دست بکشم. من که ادعای خردمندی دارم، چگونه ممکن است کاری چنین بی‌خردانه و مخالفِ ذوق و نشاط انجام دهم؟

مطرب کجاست تا همه‌ی دستاوردها و محصولِ زهد و علم‌آموزی‌ام را صرفِ شنیدنِ نوای چنگ و بربط و آوازِ نی کنم. مقصود اینکه دیگر دانشِ خشک و بی‌روح، مرا راضی نمی‌کند.

از هیاهو و بحث‌های بی‌فایده‌ی علمی در مدرسه دلم گرفته است و خسته شده‌ام؛ مدتی است که می‌خواهم از این فضا فاصله بگیرم و به عشق‌ورزی و نوشیدن شراب بپردازم.

از آنجایی که در این دنیا وفایی و پایداری وجود ندارد، جام شراب را بیاور تا به یادِ پادشاهان بزرگِ اساطیری مانند جم و کاووس که با وجودِ شوکت و جلال، از دنیا رفتند، شراب بنوشم و غمِ فنا را فراموش کنم.

من از پرونده‌ی اعمالِ سیاهم در روز قیامت نمی‌ترسم؛ چرا که یقین دارم لطف و رحمت خداوند چنان وسیع است که می‌تواند تمام آن گناهان را با یک نگاه محو کند.

کجاست آن پیکِ سحرگاه؟ تا بتوانم درد دل و شکایت‌های خود از دورانِ طولانی و سختِ دوری و فراق را برای او که فرخنده و مبارک‌قدم است، بازگو کنم.

این جان و روحی که به رسم امانت نزد من است و خداوند به من سپرده است، روزی که جمالِ دوست را ببینم، با میل و رغبت به خودش باز می‌گردانم.