غزلیات

سحرگاه تصمیم گرفتم توبه کنم و برای اطمینان استخاره کردم، اما با آمدن بهار که اراده‌ام را سست می‌کند و توبه‌ام را می‌شکند، دیگر چه چاره‌ای جز بازگشت به می و لذت دارم؟

اگر بخواهم صادقانه بگویم، طاقت دیدنِ این را ندارم که دوستان و رقیبان در بزمِ شادی می‌گساری کنند و من تنها ناظر و محروم بمانم.

همانند غنچه‌ای که با لب‌های خندان باز می‌شود، من نیز به یادِ مجلسِ شاه و شکوهِ یار، جامِ شراب می‌نوشم و از شدتِ اشتیاق و شورِ درونی، جامه‌یِ صبر و قرارم را می‌درم.

اگر قصد دارم از بزمِ خوشی و شادی کناره‌گیری کنم، ای دوستان، بیایید و در فصلِ شکوفاییِ لاله‌ها، با باده‌نوشی به درمانِ حالِ من بپردازید تا دوباره به جمع بازگردم.

زمانی که چهره‌یِ محبوب مانند گل برایم شکفت و امید به وصال زنده شد، چنان قدرتی یافتم که حاضرم سرِ سخت‌ترین دشمنانم را با سنگِ خارا درهم بکوبم.

من اگرچه گدایِ میکده‌ام و در ظاهر جایگاهی ندارم، اما ببین که در لحظاتِ مستی، چنان غروری دارم که بر فلک و تقدیر حکم می‌رانم و به ستاره‌ها فخر می‌فروشم.

من که خود اهلِ ریاضت و پرهیزکاری نیستم و پایبندِ زهدِ خشک نمانده‌ام، پس به چه حقی می‌توانم کسی را که به باده‌نوشی رُوی آورده، سرزنش کنم؟

بتی زیبا همچون پادشاهی را بر تختِ گل می‌نشانم و با دسته‌های گلِ سنبل و سمن، برایش طوق و دست‌بندِ زینت می‌سازم.

حافظ دیگر از پنهانی باده نوشیدن خسته شده است؛ تصمیم دارم با نوایِ چنگ و نی، رازِ مستی و عشقِ خود را آشکار و علنی کنم.