غزلیات

دیشب تصمیم گرفتم که خیال و عشقِ معشوق را از ذهنم بیرون کنم، اما او (با طعنه) گفت: «کجاست آن زنجیری که با آن این دیوانه را ببندم و مهار کنم؟»

به قامتِ بلند و موزونِ او گفتم سرو، اما از این سخن خشمگین شد؛ ای دوستان، می‌بینید که معشوقِ من از حقیقت و راستی می‌رنجد، چه کار می‌توانم بکنم؟

ای یارِ دلبند، من سخنی نسنجیده و بیجا گفتم، مرا ببخش و از من بگذر؛ با یک کرشمه و ناز، نگاهی به من کن تا حالِ پریشان و طبعِ من به اعتدال و آرامش بازگردد.

من به خاطرِ آن معشوقِ نازک‌طبع و بی‌گناه، دچارِ زردیِ چهره (از رنجِ عشق) شده‌ام؛ ای ساقی، جامی از شرابِ عشق به من بده تا رنگِ چهره‌ام (از مستی و شادی) گلگون و سرخ شود.

ای نسیمی که از سوی منزلگاهِ لیلی می‌وزی، تو را به خدا قسم که تا کی باید صبر کنم؟ می‌خواهم از شدتِ گریه، این خانه‌های ویرانِ (باقی‌مانده از منزلِ یار) را زیر و رو کنم و از اشکم رودخانه‌ای (جیحون) جاری سازم.

من که به لطفِ عشق، راه به گنجینه‌ی زیباییِ بی‌پایانِ دوست پیدا کردم، از این پس می‌توانم صدها گدا و نیازمندِ مانندِ خودم را (در طریقِ عشق) به مرتبه‌ی قارون (ثروتمندیِ بی‌نیاز) برسانم.

ای معشوقی که چون ماه، صاحبِ بخت و اقبالِ بلندی؛ حافظِ بنده‌ات را فراموش نکن تا بتوانم برای تداوم و فزونیِ زیبایی و دولتِ تو دعا کنم.