غزلیات

من چشمانم را به دریایی از اشک تبدیل می‌کنم و صبر و آرامش را به صحرا می‌سپارم تا پراکنده شود؛ در این مسیر و اشتیاق، دلِ خویش را به دریایِ پرتلاطمِ عشق می‌اندازم.

از دلِ تنگ و گنهکارم، آهی می‌کشم که قدرت آن را دارد تا شعله‌ای برافروزد و گناهانِ ازلیِ آدم و حوا را در آتشِ خویش بسوزاند.

منشأ خوشبختی و شادی آنجاست که محبوبِ من حضور دارد؛ من با تمام وجود تلاش می‌کنم تا مگر راهی بیابم و خود را به آن جایگاه (آستانِ محبوب) برسانم.

ای کسی که چهره‌ات مانند ماه و کلاهت همچون خورشید می‌درخشد، بندِ لباس (قبا) خود را بگشا تا من همچون زلفِ پریشانت، سرِ سرگشته و سودازده‌ام را به زیرِ پای تو بیندازم.

من که از تیرهایِ بلایِ روزگار و تقدیر ضربه خورده‌ام، باده‌ای به من بدهید تا در حالتِ مستی چنان قدرتی یابم که بتوانم به عقده‌هایِ کمربندِ صورت فلکیِ جوزا تیر بزنم و تقدیر را به چالش بکشم.

من از جامِ شراب بر این زندگیِ فانی و گذران (تختِ روان) جرعه‌افشانی می‌کنم و با صدایِ موسیقیِ چنگ، هیاهو و شور و غوغایی در این آسمانِ بلند و نیلگون (گنبد مینا) برمی‌انگیزم.

ای حافظ، تکیه کردن و دل بستن به فردا و گذرِ ایام، اشتباه و خطاست؛ پس چرا باید شادی و عیشِ امروز را به فردا موکول کنم؟