غزلیات

ای محبوبِ زیبارویِ من، در برابرِ دردِ عشقِ تو هیچ تدبیر و چاره‌ای سراغ ندارم و نمی‌دانم تا چه زمانی باید شب‌هنگام به خاطر دوری‌ات، با ناله و زاری به سر کنم.

دلِ من زمانی به دیوانگی کشیده شد که سعی کرد به نصیحتِ عاقلان گوش دهد؛ تنها راهِ آرام‌کردنِ این دلِ شوریده، این است که آن را با حلقه گیسوی تو به زنجیر بکشم.

درد و رنجی که در ایامِ دوری از تو کشیده‌ام، به قدری زیاد و عمیق است که هرگز نمی‌توان آن را در یک نامه شرح داد و به رشته تحریر درآورد.

با وجودِ پریشانیِ موهای تو و در هم‌ریختگیِ اوضاعِ روحیِ من، مجالی باقی نمانده است که بتوانم تمامِ این آشفتگی را به طور کامل برایت بازگو کنم.

هر زمان که اشتیاقِ دیدنِ جان و وجودم بر من غلبه می‌کند، تنها راهِ تسکینم این است که تصویرِ رخسارِ زیبای تو را در خیالِ خود ترسیم و تماشا کنم.

اگر بدانم که با گذشتن از ایمان و دل، می‌توانم به وصالِ تو برسم، با کمالِ میل همه را فدای تو می‌کنم و این معامله را نه زیان، که سودی بزرگ برای خود می‌دانم.

ای واعظ، از کنارم برو و بیهوده سخن مگو؛ من از آن دسته آدم‌هایی نیستم که بخواهم دوباره به فریب و تزویرِ تو گوش دهم.

از کسی مثل حافظ که به فسادِ عشق دچار شده است، امیدی به درستکاری و صلاح نیست؛ حال که سرنوشتِ من این‌گونه رقم خورده، چه تدبیر و چاره‌ای می‌توانم بیندیشم؟