غزلیات

من آن‌قدر رند و پایبند به عشق نیستم که بخواهم دست از یار و می نوشیدن بردارم؛ حتی مامور حکومتی (محتسب) هم می‌داند که من از این عادت‌های عاشقانه دست‌بردار نیستم.

من که بارها توبه‌کنندگانِ خشک‌مغز را به خاطر دورویی‌شان سرزنش کرده‌ام، اگر در فصل بهار از شراب توبه کنم، حتماً دیوانه شده‌ام.

عشق همان مروارید گران‌بها و کمیاب است؛ من غواص این دریای ژرف هستم و میخانه همان دریاست. در این راهِ پرخطر چنان غرق شده‌ام که نمی‌دانم عاقبت چه زمانی و چگونه از این دریای عشق سر برخواهم آورد.

در بهار، لاله با جام‌های سرخ‌رنگش به می نوشیدن مشغول است و نرگس هم سرمست و خمار است، اما تنها من به گناه و فسق متهم می‌شوم. خدایا، من در این دنیا با این همه داوری‌های ناعادلانه چه کنم و چه کسی را برای قضاوتِ بین خودم و این مدعیان بیابم؟

ای یارِ زیبا و فتنه‌انگیز من! لحظه‌ای درنگ کن و از راه رفتن باز ایست، تا من با اشک‌هایم مسیرِ پیشِ پایت را به طلا و جواهر مزین کنم.

من که به واسطه اشک‌های خونین‌رنگم، گنجینه‌ای از لعل و یاقوت دارم، چرا باید به بخششِ ناچیز و گذرا (فیض) خورشید که فقط به اهل دنیا می‌تابد، چشم بدوزم؟

وقتی نسیمِ صبا دفترِ گل‌ها را با شبنمِ پاکیزه‌اش می‌شوید و پاک می‌کند، اگر من به مطالعه کتاب‌های خشک و بی‌روحِ علمی بپردازم، حتماً نادان و کج‌فهم هستم.

عهد و پیمانِ این روزگارِ فریبنده، هیچ ارزش و اعتباری ندارد؛ پس بهتر است که من فقط با جام شراب عهد ببندم و می نوشیدن را پیمانِ همیشگی خود قرار دهم.

من که با وجود فقرِ ظاهری، گنجِ پادشاهیِ عشق را در اختیار دارم، چرا باید به ثروتِ ناچیزِ دنیایی که دست‌پرورده‌ گردشِ بی‌رحمِ روزگار است، طمع کنم؟

اگرچه به ظاهر غبارِ فقر بر دامن دارم، اما غیرت و همتِ من اجازه نمی‌دهد که برای به دست آوردنِ ثروتِ دنیوی (که مانند آبی زلال در چشمه خورشید است) دامن به آن آلوده کنم و خوار شوم.

اگر لطفِ دوست (خداوند) می‌پسندد که عاشقِ او در آتشِ هجران و درد بسوزد، من بسیار کوته‌بین و بی‌ذوق خواهم بود اگر به بهشت و چشمه کوثر چشم بدوزم.

دیشب آن یارِ لب‌سرخ با کرشمه و ناز، وعده‌هایی به من می‌داد؛ اما من آن‌قدر بی‌تجربه نیستم که این داستان‌های فریبنده را باور کنم.