غزلیات

عمری است که من در پیِ یافتنِ مقصودم، هر روز تلاش می‌کنم و برای رسیدن به این هدف، هر بار از افرادِ نیک‌نام و بلندمرتبه طلبِ یاری و وساطت می‌کنم.

تا وقتی که آن محبوبِ ماه‌چهره و مهرآفرین در کنارم نیست، برای اینکه روزگارم را بگذرانم و عمر سپری کنم، به کارهای بیهوده مشغول می‌شوم؛ مانند کسی که دامی بر سر راهی می‌نهد و به امیدِ شکارِ مرغی، وقت‌کشی می‌کند.

آن تختِ پادشاهی و آن زیباییِ گل‌گونه و آن عهد و وفایِ قدیم کجا رفتند؟ حالا که همه چیز دگرگون شده، من در این مسیرِ عاشقی، تمامِ هستی و توانم را مانندِ قماربازی که بر روی یک دستِ بازی شرط می‌بندد، به میان آورده‌ام.

به امیدِ اینکه خبری یا نشانه‌ای از آن یارِ بلندقامت و خوش‌خرام بیابم، از هر سو و با هر بهانه‌ای، نغمه‌های عاشقانه‌ام را به گوشِ هر کسی که در این راه می‌بنم، می‌رسانم.

اگرچه به خوبی می‌دانم که آن آرام‌بخشِ دلِ من، به وصلِ خود کامِ دلم را روا نخواهد کرد، اما باز هم با خیالاتِ خوش، تصویری از وصال ترسیم می‌کنم و به دوامِ این عشق فالِ نیک می‌زنم.

می‌دانم که این غصه و اندوهِ من سرانجام به پایان می‌رسد و این داستانِ غم‌انگیزِ من به سرانجامی زیبا و رنگین بدل خواهد شد؛ این نتیجه‌گیری، حاصلِ آه و ناله‌هایی است که هر صبح و شام از سرِ درد می‌کشم.

با اینکه از آن یارِ عزیز دور افتاده‌ام و مانندِ حافظ از نوشیدنِ میِ ظاهری توبه کرده‌ام، اما همچنان در مجالسِ اهلِ دل و روحانیان، گاهی از شرابِ معنوی و جامِ معرفت می‌نوشم.