غزلیات

جسم خاکی من، مانند غباری است که بر چهره درخشان جانم نشسته و آن را پنهان کرده است. چه لحظه دل‌انگیزی خواهد بود آن زمانی که بتوانم این پرده و حجابِ تن را کنار بزنم و حقیقتِ روحم را نمایان کنم.

این دنیا و کالبد مادی، مانند قفسی است که شایسته کسی مثل من نیست که نغمه‌سرایِ عالمِ معنا هستم. من باید به گلستانِ بهشتِ حقیقی پرواز کنم، چرا که اصل و خاستگاهِ من آنجاست.

بر من آشکار نشد که از کجا آمده‌ام و به کجا خواهم رفت (فلسفه وجودی‌ام چیست). دریغ و درد که از اصلِ کار و حقیقتِ وجودیِ خویش کاملاً بی‌خبرم.

چگونه می‌توانم در فضای پاک و مقدسِ عالمِ ملکوت پرواز کنم، در حالی که در کالبدِ ترکیب‌یافته از عناصرِ چهارگانه (تن) اسیر و زندانی هستم؟

اگر از خون دلم (رنج‌های درونی‌ام) بوی شوق و عشق به مشام می‌رسد، تعجب نکن؛ چرا که من نیز مانند آهوی ختن که در اثر زخمِ نافه، عطری خوش از او منتشر می‌شود، از دردِ عشق به کمال رسیده‌ام.

از ظاهرِ زرین و درخشانِ لباسِ من، چون شمع گول نخور. با اینکه در ظاهر پر زرق و برق به نظر می‌رسم، اما در باطن و درونِ وجودم، از سوزِ عشق و فراق می‌سوزم.

ای محبوب، بیا و هستیِ «حافظ» (خودِ من) را از میان بردار؛ زیرا وقتی تو حضور داشته باشی، چنان هیبتی داری که دیگر کسی از من (و وجودِ مستقلِ من) اثری نمی‌بیند.