غزلیات

اگر من بخواهم از ملامت و سرزنشِ مدعیان و ظاهر‌بینان هراس به دل راه دهم، هرگز نمی‌توانم به شیوه رندی و مستی که برگزیده‌ام، پایبند بمانم و آن را ادامه دهم.

زهد و پارساییِ کسانی که تازه به این راه وارد شده‌اند، فریب‌کارانه و آمیخته به ریا است؛ من که از قبل در نزدِ همگان به بی‌پروایی و عاشقی شهره‌ام، دیگر چه نیازی دارم که تظاهر به صلاح و درستی کنم؟

مرا که هیچ سامان و تعلقِ دنیایی ندارم، به عنوان پادشاهِ شوریده‌سران و عاشقانِ واله بخوان؛ زیرا در این نادانیِ عاشقانه (که عاقلان آن را کم‌خردی می‌نامند)، من از تمام مردمِ جهان آگاه‌تر و غنی‌ترم.

با خونِ دلِ من، خالی (نشانی) بر پیشانی‌ات نقش کن، تا دیگران بدانند که من آن عاشقِ شیدایی هستم که دین و ایمانِ خود را فدای تو کرده‌ام و در راهِ تو به کافرکیشی (عاشقیِ بی قید) افتخار می‌کنم.

برای رضای خدا، اندکی لطف و توجه به من نشان بده و از کنارم بگذر، تا در زیرِ این لباسِ صوفیانه (خرقه)، پی نبری که من چقدر از یک درویشِ واقعی و زاهدِ ظاهری دور هستم.

ای بادِ صبا، شعرِ آمیخته به خون و اندوهِ مرا به آن یار برسان و بگو که مژگانِ سیاه تو، رگِ جانِ مرا نشانه گرفته و با تیرِ نگاهش مرا از پای درآورده است.

من چه شراب بنوشم و چه ننوشم، به هیچ‌کس ارتباطی ندارد؛ من خود مراقبِ اسرارِ خویشم و به حقیقتِ لحظه و حالِ خود آگاه و دانا هستم.