غزلیات

من عاشقِ صورتِ زیبا و موهای دلفریب هستم؛ و آن‌چنان مدهوشِ چشم‌های گیرا و شرابِ ناب و بی‌ناخالصیِ آن دلبر شده‌ام که گویی در عالمِ بی‌خبری غرق گشته‌ام.

از من خواستی که از پیمانِ ازلی و رازِ خلقت سخنی بگویم؛ باشد، این کار را خواهم کرد، اما شرطش این است که نخست دو جام شراب بنوشم تا مست شوم و به آن حالِ حق‌گویی برسم.

من اصالتاً از تبارِ بهشتیان هستم و روحِ من متعلق به آن عالم است، اما در این سفرِ دنیوی، اکنون در بندِ عشقِ جوانانِ زیبارویِ مهتاب‌چهره گرفتار شده‌ام.

در راهِ عشق، گریزی از تحملِ رنج و سختی نیست. من در این مسیر همچون شمع، استوار و محکم ایستاده‌ام؛ پس مرا با تهدید به آتش و سوختن نترسان، چرا که من با آتشِ عشق خو گرفته‌ام.

شیراز معدنِ زیبایی و منبعِ چهره‌های دلرباست؛ من در این بازارِ حُسن، همچون جواهرشناسی هستم که پولی برای خرید ندارد و از این بابتِ تنگدستی بسیار پریشان‌حالم.

در این شهر آن‌قدر چشم‌های مست و گیرا دیده‌ام که سوگند می‌خورم دیگر نیازی به نوشیدنِ شراب ندارم، زیرا نگاهِ آن زیبارویان به تنهایی مرا سرمست و شادمان می‌کند.

شیراز شهری است که از هر سو در آن زیبارویانِ نازدار و جلوه‌گر حضور دارند؛ اگر من از مالِ دنیا بهره‌ای داشتم، قطعاً خریدارِ تمامِ این زیبایی‌ها می‌شدم.

اگر بخت با من یار باشد و بتوانم اسباب و اثاثیه‌ام را به سویِ خانهٔ معشوق ببرم، آن‌قدر به او نزدیک می‌شوم که حوریانِ زیبارو از رویِ تبرک، با گیسوانِ خود گرد و غبار را از بسترِ من پاک می‌کنند.

ای حافظ، عروسِ طبعِ شعریِ من میل به جلوه‌گری و خودنمایی دارد، اما من آینه‌ای ندارم که آن را به نمایش بگذارم؛ از همین رو، آهِ سوزان از دل برمی‌آورم و در میانِ این آه، جلوهٔ هنرِ خود را می‌بینم.