غزلیات

کجاست مژده دیدار و وصال تو؟ که با شنیدن آن، از جان و زندگی خود بگذرم و آن را فدای تو کنم. من همان پرنده آسمانی (روح الهی) هستم که در دام این جهان مادی گرفتار شده‌ام و می‌خواهم از این قفس رهایی یابم.

به آن محبتی که به تو دارم قسم، که اگر مرا به عنوان بنده و غلام خود بپذیری، از تمامِ مقام‌ها، مالکیت‌ها و قدرت‌های این جهان دست خواهم شست.

پروردگارا، پیش از آنکه عمرم به پایان برسد و همچون غباری در میانِ راهِ فنا محو و ناپدید شوم، بارانی از رحمت و هدایتِ خویش را بر جانم ببار.

پس از مرگم بر سر مزار من با باده و موسیقی حاضر شو، تا با استشمام عطر وجود تو، در عالمِ پس از مرگ نیز به رقص و پایکوبی برخیزم.

ای معشوقی که زیبایی‌ات مانند بت دلرباست، برخیز و قامت رعنای خود را نشان ده تا من با دیدن تو، با شور و شوق از جان و جهان بگذرم.

اگرچه پیر و ناتوان هستم، اما یک شب مرا در آغوش بگیر تا به برکتِ حضور و عشقِ تو، صبحگاهان جوان و تازه نفس از کنارت بروم.

در لحظه مرگ و جان دادن، اندکی مهلتِ دیدار به من بده تا مانند حافظ، با خاطری آسوده و فارغ از تمامِ دلبستگی‌های دنیوی، این جهان را ترک کنم.