غزلیات

من کیستم که بتوانم به ذهن و خاطر شریف تو خطور کنم؟ با این حال، تو ای کسی که خاک درگاهت نزد من از تاج پادشاهی ارزشمندتر است، در حق من بسیار لطف و مهربانی می‌کنی.

ای دلبر! بگو چه کسی به تو بنده نوازی و مهربانی با زیردستان را آموخته است؟ چرا که من هرگز گمان نمی‌بردم تو با رقیبان من نیز این‌چنین کریمانه رفتار کنی.

ای پیک آسمانی یا ای مرشدِ پاک، همت و یاری‌ات را بدرقه راه من کن؛ چرا که راه رسیدن به مقصد، طولانی و دشوار است و من در این مسیر تازه کار و بی‌تجربه هستم.

ای نسیم سحرگاهی، پیام بندگی و ارادت مرا به پیشگاه محبوب برسان و از او بخواه که در وقت نیایش‌های سحرگاهی‌اش، مرا فراموش نکند.

چه روز خوشی خواهد بود آن روزی که بساط زندگی را از این دنیا جمع کنم و از دنیا بروم، تا دوستانم در اطراف کوی تو، از حال و احوال من در پیشگاهت پرس‌وجو کنند.

ای حافظ! اگر در راه جستجوی گوهرِ وصالِ معشوق، چشمانم را از شدت اشک همچون دریایی پرآب کنم و در آن غرق شوم، جای تعجب نیست و شایسته است.

بنیاد و پایه شعر من بلندمرتبه و عالم‌گیر است؛ به پادشاهِ سخن‌شناس بگو که برای قدردانی از این شعرهای گران‌بها، دهان مرا از مروارید پر کند (به من پاداش شایسته دهد).