غزلیات

من با محبوب خود پیمانی بسته‌ام که تا جان در بدن دارم، دوستدارانِ کوی او را نیز همچون جانِ شیرینِ خویش عزیز بدارم و دوستشان داشته باشم.

آرامش و صفایِ خاطرِ خود را از آن زیبارویِ اهل چگل (سرزمین خوش‌سیمایان) طلب می‌کنم؛ هموست که فروغِ چشمان و روشناییِ دلِ من است و از آن زیبایی‌هایِ سرزمین ختن (سرزمینِ خوبرویان) برخوردار است.

از آنجا که به خلوتی امن با خواسته‌ی قلبی‌ام رسیده‌ام، دیگر هیچ نگرانی و هراسی از بدگوییِ حسودان در میانِ مردم ندارم.

من در خانه، محبوبِ بلندبالایی دارم که در سایه‌ی قد و قامتِ او، دیگر نیازی به تماشایِ سروهای باغ و شمشادهای بوستان ندارم؛ زیرا زیباییِ او تمامِ زیبایی‌های طبیعت را در نظرِ من بی‌فروغ کرده است.

اگر صد سپاه از زیبارویان برای تسخیرِ دلِ من کمین کنند، به لطف و منتِ پروردگار، من معشوقی دارم که به تنهایی لشکرشکن و پیروز است و در برابرِ هیچ سپاهی شکست نمی‌خورد.

شایسته است که به خاطرِ داشتنِ لب‌هایِ سرخِ او، ادعایِ قدرتِ سلیمان کنم؛ چرا که وقتی «اسم اعظم» (عشقِ او) را در اختیار دارم، از هیچ دیو و اهریمنی نمی‌هراسم.

ای پیرِ دانا، مرا به خاطرِ رفتن به میخانه سرزنش نکن؛ چرا که من دلی دارم که پیمان‌هایِ سخت‌گیرانه و ریاکارانه‌ی زهد را می‌شکند و به دنبالِ حقیقتِ مستی‌بخش است.

ای رقیب، برای رضای خدا امشب برای لحظه‌ای چشمانت را ببند (و از اینجا برو)؛ چرا که من می‌خواهم با لبانِ خاموشِ او، صدها سخنِ نهانی و عاشقانه بگویم.

از آنجا که به لطفِ پروردگار در گلزارِ خوشبختی و وصالِ او قدم می‌زنم، دیگر هیچ اشتیاقی به گل‌هایِ لاله، نسرین و نسترنِ دنیوی ندارم.

اگرچه حافظ در میانِ دوستان و هم‌قطارانش به رندی و بی‌قیدی مشهور شده است، اما غمی به دل ندارم؛ چرا که حمایت و پشتیبانیِ بزرگمردی چون «قوام‌الدین حسن» را دارم.