غزلیات

در خلوتگاهِ شادی و عیش، معشوقی زیبا دارم که زیباییِ زلف و چهره‌اش، چنان بی‌تابم کرده که گویی نعلی در آتش گداخته دارم و قراری ندارم.

من آشکارا به عشق‌ورزی، رندی و میخوارگی شهره‌ام و تمام این عناوین را که دیگران شاید مایه سرزنش بدانند، افتخاری می‌دانم که از آنِ معشوقِ فرشته‌خویِ من است.

اگر همچنان می‌خواهی مرا با این بی‌قراری و سرگردانی رها کنی، بدان که با ناله‌ها و آهِ سحرگاهی‌ام، زلفِ آراسته و زیبای تو را پریشان و آشفته خواهم کرد.

اگر چهره‌ی دوست چنان زیباست که خطِ باریکِ مو بر آن پدیدار شده، من نیز در غمِ هجران، رخسارِ زردِ خود را با اشک‌های خونین که از چشمانم جاری است، رنگین می‌کنم.

اگر قصد داری به محفلِ ما رندان و آزادگان قدم بگذاری، بدان که برای پذیرایی از تو، هم شعرِ دلنشین و شکرین مهیاست و هم شرابِ صاف و بی‌آلایشی که آماده کرده‌ام.

تیرهای تیزِ نگاه و طنابِ گیسوانت را آماده کن و به میدان آر، چرا که من با این دلِ مجروح و بلاکش، کاملاً آماده‌ی نبرد و تحملِ رنج‌های عشقِ تو هستم.

ای حافظ، از آنجایی که غم و شادیِ این دنیا ناپایدار و زودگذر است، بهترین کار و عاقلانه‌ترین رفتار این است که روح و خاطرِ خود را همواره شاد و خرسند نگه داری.