غزلیات

اگر برای من این فرصت مهیا شود که به خاک پای محبوبم دست یابم، آن غبار را همچون سرمه بر چشمانم می‌کشم و بر صفحه چشمانم نشانه‌ای از غم و اشتیاق خود به او می‌نگارم.

به امید رسیدن به آغوش تو، در دریای غم غرق شدم و اکنون امیدوارم که موج اشک‌هایم مرا به ساحل وصال تو برساند.

اگر نشانه‌ای از سوی محبوب برای طلب جانم بیاید، من همچون شمع، در همان لحظه و با همان یک دم، جانم را مشتاقانه تقدیم می‌کنم.

امروز که فرصت باقی است، از وفاداری به من روی برنگردان و از آن شبِ تاریکی بترس که من در اوج ناامیدی و اندوه، دست به دعا برمی‌دارم و از بی‌مهری تو شکایت می‌کنم.

زلف‌های سیاه تو که گویی با وعده آرامش دادن به عاشقان گره خورده‌اند، در عین حال که نوید تسلی می‌دادند، آرامش و قرار را از دل من ربودند.

ای باد، از آن باده (عشق و حضور یار) نسیمی برای من بیاور، چرا که بوی خوش آن، تنها داروی شفابخشی است که می‌تواند خستگی و خمارِ دوری از تو را از بین ببرد.

اگر تو ای محبوب، قلبِ مرا که همچون سکه‌ای است، برای سنجش عیارِ عشق آزمایش نکنی، من جانِ پاک و نقدِ خود را در برابر چشمان تو نثار می‌کنم تا بدانی که چقدر خالصم.

از من که خاک‌نشینِ درگاه تو هستم، روی برنگردان و مرا طرد نکن؛ چرا که بعد از مرگ من، حتی باد هم نخواهد توانست غبارِ وجود مرا از این درگاهِ تو پاک کند (من برای همیشه در این آستانه می‌مانم).

ای حافظ، لب‌های سرخ و فریبنده او برای من عزیزتر از جان است؛ اگر روزی جانم به لب برسد (مرگم فرا برسد)، آن لحظه برای من حکم عمری طولانی و شیرین را دارد، اگر در راه او باشد.