غزلیات

به سبب توانایی محدود و کوتاهیِ دستِ خود، در رنج و فشارم و از اینکه در پیشگاهِ محبوبانِ بلندمرتبه و سرافراز، جایگاهی ندارم، شرمسار و خجل هستم.

اگر تارهای مویِ معشوق (همچون زنجیری) به یاری‌ام نیاید و دستم را نگیرد، از شدتِ اشتیاق و بی‌قراری، به سوی جنون و شیدایی گام برمی‌دارم.

از چشمانِ من و بی‌خوابی‌های طولانی‌اش بپرس که احوالِ روزگار چگونه است؛ چرا که من شب تا صبح، همچون زندانیان یا دردمندان، بیدار می‌مانم و ستاره می‌شمارم.

به سپاسِ اینکه جامِ شراب (تجربۀ عرفانی)، رازِ سر به مهرِ روزگار را برایم آشکار کرد و مرا آگاه ساخت، لبانِ جام را با احترام می‌بوسم.

اگر برای می‎فروشان (پیرانِ طریقت و ساقیانی که معرفت می‌بخشند) دعای خیر می‌کنم، امری عادی است؛ چرا که این کمترین کاری است که در حقِ نعمتِ آگاهی که به من بخشیده‌اند، می‌توانم انجام دهم.

من به خاطرِ ضعفِ بازویم بسیار سپاسگزارم، زیرا این ناتوانی باعث شده است که حتی اگر بخواهم نیز، قدرتِ ستم کردن و آزار رساندن به بندگانِ خدا را نداشته باشم.

من نیز مانند حافظ، سری مست و شیدا دارم، اما با تمام این مستی و سرگشتگی، به لطف و کرمِ آن یگانۀ بی‌همتا، امیدوار و دلگرم هستم.