غزلیات

مدت‌ها از طریق و روش رندانِ پاک‌باخته پیروی کردم تا سرانجام با فرمان عقل، حرص و طمع دنیوی را در بند کشیدم و مهار کردم.

من بدون راهنما و به تنهایی نتوانستم به مقصد نهاییِ حقیقت (سیمرغ) برسم، بلکه این مسیر دشوار را با کمک و راهنماییِ پیرِ طریق (مرغ سلیمان/هدهد) پیمودم.

ای معشوق که همچون گنجی روان و حیات‌بخش هستی، سایه‌ی لطف خود را بر قلب مجروح من بیفکن؛ چرا که من تمام هستی و وجود خود را در راه رسیدن به تو فدا کردم و ویران ساختم.

عهد کرده بودم که لبِ ساقی (کنایه از لذتِ حضور و معرفت) را نبوسم، اما اکنون انگشت ندامت به دندان می‌گزم که چرا حرفِ افراد کوته‌فکر و نادان را گوش کردم.

خواسته‌ها و آرزوهای خود را برخلاف روال عادی جهان طلب کن؛ چنان‌که من از دلِ همین زلفِ پریشان و آشفته، به آرامش و جمعیّتِ خاطر رسیدم.

این که انسان در ظاهر زاهد باشد یا در باطن مست و عاشق، به اراده‌ی من و تو نیست؛ من دقیقاً همان کاری را انجام دادم که خداوندِ صاحبِ اختیار (سلطانِ ازل) به من دستور داده بود.

اگرچه عمرم را با دربانیِ میخانه (کنایه از خدمت در طریقتِ عشق) گذراندم، باز هم به لطفِ خداوند امیدوارم که جایگاهِ بهشت را به من ببخشد.

اینکه در دوران پیری، وصلِ معشوق (یوسف) نصیبم شد، پاداشِ آن صبوری‌هایی است که در دورانِ دوری و رنج (کلبه احزان) پیشه کردم.

اگر مانند حافظ سحرخیزی می‌کنی و به دنبالِ عافیت و سلامت هستی، بدان که هر موفقیتی که کسب کرده‌ام، همگی به برکتِ قرآن و آموزه‌های آن بوده است.

اگر اکنون در محفلِ شاعران و دیوانِ غزل، جایگاهِ برتر را دارم، تعجبی ندارد؛ چرا که سال‌ها در محضرِ صاحبِ دیوان (خداوند یا مرادِ روحانی) بندگی و خدمت کرده‌ام.