غزلیات

تو مرا می‌بینی و با بی‌اعتنایی، بر دردم می‌افزایی؛ در حالی که من با هر بار دیدنِ تو، اشتیاق و میلم به تو در هر لحظه بیشتر می‌شود.

تو حال و احوالِ من را نمی‌پرسی و نمی‌دانم چه سری در این پنهان‌کاری داری؛ برای درمانِ این دردِ من نیز قدمی برنمی‌داری، مگر تو از رنج‌هایِ من بی‌خبری؟

این رسمِ جوانمردی نیست که مرا بر خاکِ افتادگی رها کنی و از من بگریزی؛ باری به من سر بزن و احوالم را بپرس تا با این لطف، دوباره زنده شوم و چون خاکی بر راهِ تو بنشینم.

من هرگز دست از دامانت برنمی‌دارم و این دلبستگی تا پایِ مرگ ادامه دارد؛ حتی پس از مرگم، آنگاه که بر مزارم گذر کنی، من به شکلِ غبارِ برخاسته از خاک، دامنت را خواهم گرفت.

از غمِ عشقِ تو نفسم به شماره افتاده است، تا کی می‌خواهی مرا با وعده‌هایِ توخالی منتظر بگذاری؟ تو که هستی و زندگی‌ام را ویران کردی، آیا وقت آن نرسیده که بگویی برایت کاری خواهم کرد؟

شبی در سیاهیِ زلفانت در پیِ دلِ گمشده‌ام می‌گشتم؛ در همان حال، چهره‌ات را دیدم و از جامِ هلالی‌شکلِ لبانت جرعه‌نوشیدم.

ناگهان تو را در آغوش کشیدم و در پیچ و تابِ گیسویت گرفتار شدم؛ لب بر لبانت نهادم و در این اوجِ لذت، جان و دلم را فدایِ تو کردم.

ای محبوب، تو با حافظ خوش و خرم باش و به دشمنان بگو که از حسادت بمیرند؛ وقتی گرمایِ عشق را در تو می‌بینم، دیگر از دشمنانِ بی‌مهر و سردمزاج هیچ ترسی ندارم.