غزلیات

دیشب، نگاهِ بیمارگونه و فتانه‌ی تو، اختیار را از کفِ من ربود؛ اما در عینِ حال، مهربانیِ لب‌های تو به من قوتِ قلب می‌بخشید و امید به زندگانی را در جانم زنده می‌کرد.

علاقه و دلدادگیِ من به چهره‌ی تو که مویی تازه بر آن روییده (خطِ مشکین)، امری جدید نیست، بلکه سال‌هاست که از جامِ شرابِ هلالی‌شکلِ چشمانت سرمست و بی‌قرارم.

از این استقامت و پایداریِ خودم در عشق خوشحالم که با وجودِ ستم و بی‌مهری‌های تو، هرگز از پیمودنِ راهِ وصالت و جست‌وجویِ تو دست نکشیدم.

از من که گوشه‌نشینِ میخانه‌ی عشق شده‌ام، انتظارِ آرامش و سلامتِ دنیوی نداشته باش، چراکه من از همان ابتدا پیمانِ خدمت به رندانِ پاک‌باخته را بسته‌ام.

در مسیرِ عشق، حتی عبور از مرگ و فنا نیز پایانِ کار نیست و خطراتِ عمیق‌تری در پیش است؛ گمان مکن که با پایانِ عمر و مرگ، من از دستِ رنجِ عشق رها می‌شوم و به آسودگی می‌رسم.

پس از اینکه من به بنده‌یِ کمان‌ابرویِ محبوبِ خویش تبدیل شدم، دیگر از تیراندازی‌هایِ کج‌سلیقه‌ی حسودان هیچ‌گونه هراسی به دل ندارم.

بوسیدنِ لب‌هایِ سرخ و یاقوتیِ تو برای من روا و حلال است؛ چراکه با وجودِ طعنه‌ها و جفاهایِ تو، من هرگز پیمانِ وفاداری را نشکستم.

معشوقی زیبا و سرباز‌منش، دلِ مرا غارت کرد و رفت؛ ای وای بر حالِ من اگر در این میان، لطف و عنایتِ پادشاه به دادم نرسد و مرا یاری نکند.

جایگاهِ علمی و دانشِ من به اوجِ آسمان‌ها رسیده بود، اما قامتِ بلند و سروگونه‌ی تو باعث شد که من در برابرِ زیبایی‌ات، خود را کوچک و بی‌مقدار ببینم.