غزلیات

ای ساقی و راهنمای راه حق، دوباره نزد من بازآی که من مشتاق خدمتگزاری به تو هستم و با تمام وجود آرزوی بندگی و دعاگویی برای سعادت و نیک‌بختی تو را دارم.

از آنجا که نورِ جامِ سعادتِ تو همه چیز را روشن می‌کند، با آن نور، مرا از تاریکیِ سردرگمی و حیرتی که در آن گرفتارم، نجات بده و به سوی حقیقت هدایت کن.

هرچند از هر سو در دریای گناه غرق شده‌ام و آلوده‌ام، اما همین که با عشق آشنا شدم، مشمولِ رحمت و مهربانیِ خداوند گشتم و از اهلِ نجات شدم.

ای دانایِ خشک‌مغز و زاهد، مرا به خاطر شیوه زندگی آزادانه و بی‌اعتنایی به قضاوت‌های مردم سرزنش مکن؛ چرا که این سبک زندگی و احوالِ من، بر اساس تقدیری است که از روز ازل در دفتر سرنوشتم نگاشته شده است.

باده عشق بنوش که عاشقی کردن، چیزی نیست که انسان با اختیار یا تلاشِ خودش به دست آورده باشد؛ این توانایی و موهبت، میراثی است که در سرشت و طبیعتِ من از بدو آفرینش نهاده شده است.

من کسی هستم که در طول عمرم هرگز از وطنِ خود سفر نکردم و آرامش را در سکون می‌جستم، اما اکنون برای دیدنِ تو، مشتاقِ سختی‌های غربت و دوری از وطن شده‌ام.

در مسیر رسیدن به تو، کوه‌ها و دریاها (موانع دشوار) وجود دارد و من انسانی خسته و ناتوانم؛ ای خضرِ خجسته که راهنمایِ گمشدگانی، با همت و نیرویِ معنوی خود مرا یاری کن.

اگرچه از نظرِ ظاهری و جسمی از درگاهِ خانه و کاشانه تو دور افتاده‌ام، اما از نظرِ قلبی و روحی، همیشه در کنارِ تو و از ساکنانِ مقیمِ بارگاهِ تو هستم.

حافظ آرزو دارد که آخرین لحظاتِ عمرش را در برابر چشمانِ تو سپری کند و جان ببازد؛ امیدوارم اگر عمرم باقی باشد، به این آرزویِ قلبی برسم.