غزلیات

دلبسته و شیفته‌ی چهره‌ی جوانی نوظهور و تازه شکفته‌ام، و چنان این عشق را گرامی می‌دارم که از خداوند، توفیقِ تحملِ غمِ این عشق را به عنوان یک نعمتِ ارزشمند طلب کرده‌ام.

من بی‌پروا اعلام می‌کنم که عاشق، رند و نظرباز هستم؛ این‌ها را آشکارا می‌گویم تا بدانی که این صفات، برای من نه مایه شرمساری، بلکه هنرهای فاخری هستند که به آن‌ها مفتخرم.

از لباسِ زهد و تقوای ظاهری‌ام (خرقه) احساس شرم می‌کنم، چرا که آن را با تزویر و حیله‌های رنگارنگ (وصله‌هایی که نشان از ریا دارد) تزیین کرده‌ام.

ای شمع، در فراقِ معشوق با تمام وجود بسوز و خود را فنا کن، چرا که من نیز در این راه، کمر همت بسته‌ام و برای سوختن در آتش عشق برخاسته‌ام.

در این حیرت و سرگشتگی، سود و زیانِ دنیوی را از یاد برده‌ام. در واقع، من سرمایه‌ی دل و جانم را داده‌ام و در عوض، تنها بر رنج و غمم افزوده‌ام، اما این معامله برای من عینِ سود است.

همچون حافظ با جامه‌ای دریده و بی‌آلایش (به نشانه‌ی رندی و بی‌تعلقی) به خرابات می‌روم، به این امید که آن معشوقِ جوان و نوخاسته، مرا در آغوش گیرد و به وصال خود برساند.