غزلیات

درود بر تو ای پرنده خوش‌یمن که خبری خجسته آوردی! خوش آمدی، چه خبر داری؟ دوست کجاست و از چه راهی می‌آید؟

خداوندا، امیدوارم که لطف و عنایت همیشگی تو، همراه و محافظ این کاروان باشد؛ چرا که به برکت این سفر، دشمن شکست خورده و معشوق به وصال رسیده است.

داستان عشق من و معشوق پایانی ندارد؛ چرا که هر چیزی که ازلی است و آغازی در زمان نداشته، پایانی هم نخواهد داشت.

گل از حد خود فراتر رفته و ناز می‌کند؛ ای معشوق، تو رخ بنما که زیبایی تو گل را شرمنده کند. سرو هم به زیبایی‌اش می‌بالد اما این برازنده نیست؛ برای خدا قدمی بردار و خرامان راه برو.

موی پیچ‌درپیچِ یار، من را به کفر و بی‌دینی (مانند زُنّارِ اهل ذمه) فرامی‌خواند؛ ای شیخِ ظاهر‌بین، از نزد ما برو که دیگر پوشیدن خرقه ریاکارانه بر تن ما حرام و بی‌اعتبار شده است.

روح من که همچون مرغی در بلندترین جایگاه آسمان (سدرةالمنتهی) پرواز می‌کرد، سرانجام زیبایی خالِ تو آن را اسیر کرد و به دامِ عشقِ زمینی انداخت.

چشمان بیمار و تب‌دار من که از فراق می‌سوزد، شایستگی خوابیدن را ندارد. کسی که در بیماریِ عشق به دست یار گرفتار شده، چگونه می‌تواند آرام بگیرد و بخوابد؟

به یار گفتم که تو به من که مخلص و وفادارم، ترحم نمی‌کنی. پاسخ داد: این ادعای توست؛ حالا ببینیم در عمل چه پیش می‌آید و این روزگار چه قضاوتی خواهد کرد.

اگر حافظ عاشق ابروی توست، امری پذیرفته و به جاست؛ چرا که بزرگان و اهلِ علم و کلام نیز، جایگاه اصلی خود را در محراب مسجد (که تداعی‌گرِ انحنای ابروست) جستجو می‌کنند.