غزلیات

هر نکته‌ و سخنی که در توصیف چهره‌ی دلربای تو بر زبان آوردم، هر کس شنید، با تحسین گفت: خدایا درود بر گوینده این سخن که چه زیبا توصیف کرده است.

در ابتدا، فراگیریِ راه و رسمِ عشق‌ورزی و رندی (آزادگی) کاری ساده و آسان به نظر می‌رسید، اما در نهایت، پیمودنِ این مسیر و کسبِ این فضیلت‌هایِ عشق، تمامِ جانِ مرا به آتش کشید.

منصور حلاج بر سرِ دار، این نکته‌ی عمیقِ عرفانی را به زیبایی بیان کرد؛ پس بیهوده است که از فقیهانی چون شافعی، درباره‌ی این مسائلِ قلبی و ذوقی پرسش کنیم.

از او پرسیدم چه زمانی به جانِ ناتوانِ من رحم می‌کنی و آن را می‌بخشی؟ پاسخ داد: آن هنگام که دیگر منِیت و خودخواهی (جانِ تو) بین من و تو حائل نباشد.

دل خود را به یاری بخشیده‌ام که هم شوخ و دلفریب است و هم زیباروی؛ معشوقی که تمامِ خصلت‌هایش پسندیده و اخلاقش در اوجِ کمال است.

پیش از این، در گوشه‌نشینی و انزوا به مانند چشمانِ خمار و مستِ تو بودم، اما اکنون به واسطه‌ی مستانِ طریقِ عشق، من نیز همچون ابروانِ تو به سویِ آنان متمایل شده‌ام.

از شدتِ گریه، صد بار طوفانِ نوح را در چشمانم دیدم و اشک ریختم، اما با وجود این سیلابِ اشک، نقشِ تو هرگز از لوحِ سینه‌ام پاک نشد.

ای دوست، دستِ حافظ مانندِ تعویذ و دعایی برای دفعِ چشم‌زخم است؛ از خدا می‌خواهم روزی را ببینم که این دست، به عنوانِ گردنبند بر گردنِ تو آویخته باشد.