غزلیات

در فصلِ شکوفاییِ گل، از اینکه توبه خود را شکسته و دوباره به شراب روی آوردم، احساس شرمساری می‌کنم؛ چرا که هر انسانی باید از انجامِ کارِ ناپسند و خطا، شرمگین باشد.

آنچه زاهدان به نام پارسایی ترویج می‌کنند، برای من چیزی جز دامی در مسیر کمال نیست؛ از این رو، من در راهِ عشق ورزیدن به محبوب و نوشیدن باده، هیچ‌گونه شرمساری و تردیدی ندارم.

امیدوارم که محبوب، به واسطه خوی کریمانه و بزرگوارانه‌اش، از درخواست‌های مکرر من دلگیر نشود؛ چرا که هم از طلب کردن خسته‌ام و هم از شنیدنِ پاسخ‌های رد، احساس خجالت می‌کنم.

چنان در طول شب گذشته از چشمانم اشک خونین جاری شد که اکنون در برابر کسانی که شب را به آرامش در خواب گذرانده‌اند، احساس شرمساری می‌کنم.

اگر گل نرگس در برابر چشمانِ زیبایِ تو سر به زیر انداخته و خجل است، کاملاً بجاست؛ چرا که او در مقایسه با طنازی و شیوه دلربایِ چشمانِ پرعتابِ تو، در یافته که زیبایی‌اش ناچیز است.

تو از خورشید زیباتری و خدا را سپاس می‌گویم که در برابرِ شکوهِ چهره‌ات، هنگامی که تو را با آفتاب مقایسه می‌کنم، هیچ شرمی ندارم؛ زیرا زیباییِ تو از خورشید فراتر است.

آبِ حیات (آبِ خضر) به این دلیل در تاریکیِ ظلمات پنهان شد و پرده بر چهره کشید که از زلالی و درخششِ طبعِ شعریِ من و آن کلماتِ آبدارِ حافظ، خجل و شرمگین گشت.