غزلیات

رایحه خوشِ دوستی را استشمام کردم و برقِ امید به دیدارِ دوباره را دیدم؛ ای نسیمِ شمال، زودتر به سوی من بیا که از دوریِ بویِ خوشِ تو در حالِ جان سپردن هستم.

ای کاروان‌سالارِ زیباییِ یار، شتر را متوقف کن و بار بر زمین بگذار؛ چرا که دیگر صبر و شکیباییِ زیبای من در برابرِ شوقِ دیدارِ رویِ تو به پایان رسیده است.

بهتر است که ماجرای غم‌انگیزِ شب‌های جدایی را دیگر بازگو نکنیم و به شکرانه اینکه روزِ وصال، پرده‌های سیاه را کنار زده است، دم فرو بندیم.

ای یار بیا که ما در کارگاهِ خیالِ خود، تصویری خیال‌انگیز و رنگین از زیبایی‌های تو را بر چشمانِ خویش ترسیم کرده‌ایم و مشتاقانه منتظرِ توایم.

از آنجایی که محبوب قصدِ آشتی دارد و به عذرخواهی روی آورده است، به‌آسانی می‌توان از تمامِ ستم‌هایی که رقیبان در دورانِ دوری بر ما روا داشته‌اند، چشم‌پوشی کرد.

در دلِ تنگِ من، جز تصویرِ دهانِ کوچکِ تو هیچ چیزی وجود ندارد؛ امیدوارم هیچ‌کس مانندِ من گرفتارِ خیالِ ناممکن نباشد.

حافظ در غربت و تنهایی جان بر سرِ عشقِ تو باخت؛ اما اکنون که به خاکِ مزارِ ما می‌رسی، گذری بر آن کن که ریختنِ خونِ ما به دستِ تو حلال و گوارا است.