غزلیات

اگر بخت و اقبال یاری کند، می‌توانم دامن محبوب را به چنگ آورم و به وصال برسم. در این راه، اگر برای رسیدن به او بمیرم مایه خوشبختی است و اگر او مرا بکشد، برایم افتخار بزرگی محسوب می‌شود.

این دلِ امیدوار من، از هیچ‌کس مهربانی و بهره‌ای ندید، با اینکه در همه جا سخن و اشعارم، داستانِ درد و شوق مرا به گوش همگان می‌رساند.

از تماشای انحنای ابروی تو که نماد زیبایی و بی‌اعتنایی است، هیچ گشایشی در کار من حاصل نشد؛ دریغ که عمر گران‌بهایم در این خیال‌بافی‌های بیهوده و مسیر نادرست تلف شد.

چگونه دستِ خیال‌پرداز من می‌تواند به ابروی محبوب برسد؟ هرگز هیچ‌کس نتوانسته است با این کمانِ (ابرو)، تیرِ مقصود و مراد خود را به هدف بزند.

تا کی باید این زیبارویان سنگ‌دل را با ناز و نوازش بپرورم؟ این پسرانِ ناخلف و ناسپاس، هیچ‌گاه یادی از پدر (مربی یا عاشقِ دلسوزِ خود) نمی‌کنند.

من قصد داشتم گوشه‌نشینی کنم و همچون زاهدان، دور از هیاهو باشم، اما شگفتا که هر لحظه، جوانی زیباروی (مغبچه) با ساز و موسیقی، ایمان و قرارِ مرا به بازی می‌گیرد.

زاهدان از حقیقت بی‌خبرند؛ تو فقط متنِ درست را بخوان و به حاشیه و جدل نپرداز. مأمورِ شهر (محتسب) خود مستِ قدرت و ریا است؛ پس تو با خیال راحت شراب بنوش و نترس.

به صوفیِ شهر نگاه کن که چگونه با بی‌شرمی لقمه‌های مشکوک و حرام می‌خورد؛ امیدوارم پشتِ او (کنایه از عقل یا ثبات او) همچون حیوانی که تنها به فکر خوراک است، دراز باشد.

ای حافظ، اگر در راه خاندان پیامبر و ائمه، صادقانه گام برداری، حمایت و همتِ والا مقامِ آن پیشوای عدالت‌گستر (علی ابن ابی‌طالب)، راهنمای تو در مسیر زندگی خواهد شد.