غزلیات

چهره‌ی معشوق که همچون ماه درخشان است، مرکز و کانون تمام زیبایی‌ها و لطافت‌هاست، اما دریغ که بویی از وفا و مهربانی نبرده است؛ خدایا، لطف کن و به او وفاداری بیاموز.

دلبرِ من همچون کودکی زیبارو و بی‌تجربه است که از سرِ بازیگوشی و نادانی، ممکن است مرا به کشتن دهد و از دیدگاهِ شریعت و قانونِ عشق، گناهی بر او نیست زیرا نمی‌داند چه می‌کند.

برای من بهتر است که دلم را از او دور نگه دارم و مراقبش باشم، چرا که او هنوز آن‌قدر ناپخته است که تفاوتِ بدی و خوبی را درک نمی‌کند و مسئولیت‌پذیر نیست.

با اینکه لب‌هایش همچون شکر شیرین است و بوی شیرِ کودکی می‌دهد، اما شیوه‌ی نگاهِ چشمانِ سیاهش چنان است که خونِ عاشق را می‌ریزد و بی‌رحمانه عمل می‌کند.

محبوبی دارم که چهارده سال بیش ندارد، بسیار چابک و شیرین‌سخن است و چنان زیباست که حتی ماهِ شبِ چهارده نیز در برابرش همچون بنده‌ای مطیع و حلقه به گوش است.

خدایا، آن گلِ تازه‌شکفته و معشوقِ من کجا رفته است؟ چند وقتی است که او را ندیده‌ام و دلم برای دیدارِ او بی‌تاب است.

اگر یارِ دلدارِ من، قلبِ مرا این‌چنین بی‌رحمانه بشکند، یقین دارم که پادشاهِ عشق او را به خدمتِ دربارِ خود فرا می‌خواند تا به عنوانِ یکی از نگهبانانِ خاصِ درگاهش فعالیت کند.

اگر آن دردانه و جواهرِ ارزشمند (معشوق)، سینه‌ی حافظ را به عنوانِ محلِ آرامش و استراحتگاهِ خود انتخاب کند، جانِ خود را به عنوانِ شکرانه و هدیه تقدیمش می‌کنم.