غزلیات

سحرگاهان پیام‌آوری از عالم غیب به گوشم رساند که اکنون زمان حکمرانی شاه شجاع است، پس با خیالی آسوده و شجاعانه شراب بنوش که زمانه‌ی سخت به پایان رسیده است.

آن دوران تلخ که صاحبانِ خرد و بینش مجبور بودند در انزوا بمانند و سخن‌های فراوان و حقیقت‌های بسیاری را در دل پنهان کنند و سکوت پیشه سازند، به پایان رسیده است.

حالا وقت آن است که با نوای خوش موسیقی (چنگ)، آن ناگفته‌ها و حقایقی را بازگو کنیم که تا پیش از این، نگهداری‌شان در سینه، همچون جوششِ دیگ، دل‌های ما را پر از سوز و التهاب می‌کرد.

بیایید شرابی را که در خفا تهیه شده و از ترس مامور حکومتی (محتسب) در امان مانده است، در حضور یار و با فریادهای شادی و نوشیدنِ پیاپی بنوشیم.

دیشب امام جماعت شهر را دیدند که در حال مستی او را از میخانه بیرون می‌بردند، در حالی که او همان کسی است که همواره در ظاهر سجاده بر دوش می‌کشد و نماد زهد است.

ای دل، تو را به راه نجات و رستگاری راهنمایی می‌کنم: به گناهان خود افتخار مکن و همچنین زهد و پارسایی خود را نیز به رخ دیگران مکش و آن را وسیله‌ای برای معامله با مردم قرار مده.

اندیشه روشن و ذهنِ پادشاه، جایگاه تابش انوار الهی است؛ اگر طالب نزدیکی به او هستی، باید با قلبی پاک و نیت خالصانه گام برداری.

به جز ستایش بزرگی و جلال او، هیچ اندیشه‌ی دیگری را ورد زبان و ذهن خود قرار مده، زیرا گوش جانِ او محرم شنیدنِ پیام‌های الهی و غیبی است.

ظرافت‌ها و مصالحِ سیاسیِ پادشاهان را خودِ آنان بهتر می‌دانند؛ تو ای حافظ که گدایی گوشه‌نشین هستی، در این امور دخالت مکن و هیاهو به راه نینداز.