غزلیات

هنگامی که نسیم صبحگاهی، زلف‌های معطر و خوشبوی یار را به حرکت در می‌آورد، هر دل شکسته و درمانده‌ای که به آن موها متصل شود یا به یاد آن بیفتد، جانی دوباره می‌گیرد و تازه می‌شود.

کجاست دوست و همدمی همدل تا برای او بازگو کنم که دل من در این روزگار دوری و فراق از یار، چه رنج‌ها و سختی‌هایی را متحمل می‌شود؟

روزگار سعی کرد از گلبرگ گل، نمونه‌ای از چهره تو بسازد، اما وقتی زیبایی خیره‌کننده تو را دید، از شدت شرم، آن گل را در غنچه پنهان کرد.

تو در خواب غفلت هستی و نمی‌دانی که راه عشق، بی‌کران و بی‌پایان است؛ شگفتا از این راه طولانی که هیچ مقصدی برای آن متصور نیست.

آیا شکوه و زیبایی کعبه به دنبال پوزش‌خواهی از زائران و رهروان است؟ چرا که جان بسیاری از زنده‌دلان در بیابانِ اشتیاقِ رسیدن به آن، سوخت و خاکستر شد.

در این خانه غم (قلب من) که به دلیل دوری یار ویران شده است، چه کسی می‌تواند از چاه زنخدان (گودی چانه) یار، نشانه‌ای از یوسفِ دلِ من (محبوب) بیاورد؟

آن سر زلف یار را می‌گیرم و به دستِ خواجه (بزرگ و سرور) می‌سپارم، چرا که حافظِ بی‌دل، از مکر و حیله‌های آن زلف، سوخته و از پا درآمده است.