غزلیات

اگر باغبان (عاشق) تنها برای چند روزِ کوتاه سودای همنشینی با گل (محبوب) را در سر دارد، باید بتواند در برابر نیشِ خارِ جدایی، شکیباییِ بلبل را پیشه کند.

ای دل، از اینکه در دامِ زلفِ محبوب گرفتار شده‌ای، شکوه مکن؛ چرا که مرغِ خردمند وقتی در دام می‌افتد، راهی جز تحمل و صبر برایش باقی نمی‌ماند.

انسانِ رند و وارسته‌ای که با آتشِ عشق، تعلقاتِ دنیوی را سوزانده، با حساب‌گری و مصلحت‌اندیشی‌های عقلانی بیگانه است؛ این قبیل دوراندیشی‌ها مختصِ اهلِ سیاست و ملک‌داری است.

در مسیرِ عرفان و سلوک، تکیه بر زهدِ ظاهری و دانشِ اکتسابی، نشانه‌ی بی‌ایمانی است؛ سالکِ راهِ حق حتی اگر صد هنر و کمال داشته باشد، باز هم باید در همه حال بر خداوند توکل کند.

کسی که چشمانش دنبالِ زیبایی‌های معمولی همچون یاسمن و سنبل است، سزاوار نیست که به چهره‌ی بی‌همتا و زلفِ دلارای محبوبِ من نگاه کند؛ تماشای این جمال بر چنین کسی باید حرام باشد.

این دلِ سرگشته، تا زمانی که سودای آن موهای پیچ‌درپیچ و کاکلِ دلربا را دارد، ناگزیر است که ناز و کرشمه‌های آن چشمانِ مست و فریبنده را به جان بخرد.

ای ساقی، در چرخاندنِ جامِ شرابِ عشق چرا تعلل می‌کنی؟ وقتی نوبت به عاشقان می‌رسد، باید پی‌درپی و بدون وقفه ساغر را دست‌به‌دست کنی.

حافظ کیست که بخواهد بدونِ شراب و نغمه‌ی موسیقی زندگی کند؟ عاشقِ بینوا و دردمند را چه نیاز به این همه تجملات و تکلف‌های بیهوده دنیوی است؟