غزلیات

در فصلِ شکفتنِ لاله، جامِ باده بنوش و باطنی به دور از ریا و تظاهر داشته باش؛ همچنین دمی را به امیدِ استشمام عطرِ گل و همنشینی با نسیمِ سحری (صبا) سپری کن.

از تو نمی‌خواهم که تمامِ طولِ سال را به باده‌نوشی بگذرانی؛ به اندازه سه ماه (محدود) بنوش و در نُه ماهِ دیگرِ سال، پارسا و پرهیزگار باش.

هرگاه مرشد و پیرِ راهِ عشق، تو را به باده‌نوشی (نوشیدنِ شرابِ معرفت) حواله داد، بی‌درنگ بنوش و با امیدواریِ تمام، در انتظارِ رحمت و بخششِ خداوند بمان.

اگر آرزو داری که مانندِ جمشید (پادشاه اساطیری) به اسرارِ غیب و حقایقِ پنهان دست یابی، نزدِ ما بیا و با جامِ جهان‌نما (قلبِ عارف و بصیرتِ الهی) همراه و هم‌نشین باش.

اگرچه کارِ این جهان مانندِ غنچه، بسته و درهم‌پیچیده و دشوار است، تو سعی کن همچون بادِ بهاری باشی که گره‌گشایِ غنچه‌هاست؛ یعنی تو حلالِ مشکلاتِ دیگران باش.

از هیچ‌کس انتظارِ وفاداری نداشته باش؛ و اگر این نصیحت را نمی‌پذیری و همچنان به دنبالِ وفا می‌گردی، بدان که داری بیهوده عمرت را برایِ یافتنِ امورِ ناممکن و خیالی مثل سیمرغ و کیمیا هدر می‌دهی.

ای حافظ، پیرو و مریدِ طاعتِ بیگانگان (ریاکاران و زاهدانِ ظاهری) مباش، بلکه با رندانِ پارسا (عارفانِ پاک‌سیرت که ظاهرشان را فدای حقیقت کرده‌اند) معاشرت کن.