غزلیات

از گیسوی سیاهِ محبوب آن‌قدر شکایت دارم که نمی‌توانم بازگو کنم؛ چرا که حالِ من از دستِ او چنان پریشان و بی‌سامان شده است که توصیف‌ناپذیر است.

هیچ‌کس نباید به امیدِ وفاداریِ محبوب، دین و دلِ خود را فدای او کند؛ چرا که من از چنین کاری چنان پشیمانم که اگر بگویم، وصف‌ناپذیر است.

برای نوشیدنِ یک جرعه شراب که هیچ آزاری به کسی نمی‌رساند، من از دستِ مردمِ نادان چنان زحمتی می‌کشم که قابل توصیف نیست.

ای زاهد! از ما دوری کن و با سلامت از کنارِ ما بگذر؛ زیرا این شرابِ سرخ‌رنگ چنان دلبری می‌کند که دین و دل را از دستِ آدمی می‌رباید و وضعی پیش می‌آورد که قابل بیان نیست.

در این راهِ عاشقی، چنان گفت‌وگوها و ماجراهایی وجود دارد که جانِ آدمی را می‌گدازد و هر کسی فریادی می‌کشد که بهتر است به آن‌ها توجه نکنی و نپرسی چه خبر است.

میل داشتم که در پارسایی و سلامتیِ روح زندگی کنم، اما آن چشمانِ فریبنده‌ی محبوب، چنان فتنه‌گری و شیوه‌گری می‌کند که از اختیار خارج می‌شوم.

از سرنوشت پرسیدم که چه بر سرم آمده است؛ پاسخ داد که خودِ من (فلک) نیز در بازیِ تقدیر، مانندِ گویی هستم که مدام زیرِ ضرباتِ چوگانِ روزگارم و وضعم اسف‌بار است.

از او پرسیدم که گیسویت را به خونِ چه کسی آلوده کرده‌ای؟ (چه کسی را کشته‌ای)؟ گفت: حافظ! این داستانِ رنج‌های من بسیار طولانی است، به خدا که نپرس!