غزلیات

وجود یاری با چهره‌ای همچون گل در این گلستان جهان برای من کافی است؛ از این چمن و باغ دنیا، همین که سایه‌ای از آن سروِ خرامان و قد بلندِ یار بر سر من باشد، برایم بسنده است.

خداوند مرا از هم‌نشینی با ریاکاران دور نگه دارد؛ چرا که به جای معاشرت با آدم‌های متکبر و سنگین‌دل، همان جام شرابی که روح را تعالی می‌بخشد، برای من کفایت می‌کند.

به دیگران به خاطر اعمال صالح‌شان وعده قصر بهشت می‌دهند؛ اما برای کسی مثل من که رند و بی‌آلایش است، همین گوشه دیر مغان و خلوتگاهِ عاشقان برای زندگی کافی است.

بنشین بر کنار جوی آب و گذرِ عمر را تماشا کن؛ همین دیدنِ اینکه آبِ عمر به‌سرعت در حال گذشتن است، برای عبرت گرفتن از این جهان ناپایدار کافی است.

به ارزشِ ناچیز و رنج‌های این جهان نگاه کن؛ حتی اگر شما به این سود و زیان‌های دنیوی قانع نیستید، برای من درکِ همین ناپایداریِ بازارِ دنیا بسنده است.

وقتی یارِ حقیقی با ماست، دیگر چه نیازی است که به دنبال چیزی بیش از آن باشیم؟ همین دولت و سعادتِ هم‌صحبتی با آن مونسِ جان، برای من کافی است.

خدا را سوگند که مرا از درِ خانه خودت به بهشت نفرست؛ زیرا که بودن در کوی تو برای من ارزشمندتر از تمامِ هستی و مکان‌هاست.

حافظ، گلایه کردن از سهمی که سرنوشت برایت مقدر کرده، دور از انصاف است؛ همین ذوقِ سلیم و طبعِ روانی که چون آب جاری است و می‌توانی با آن این غزل‌های زیبا را بسرایی، برایت کافی است.