غزلیات

دل من اسیر و شیفته‌ محبوبِ زیبارو و سرکشی شده است که در وعده‌هایش وفایی ندارد و با رفتارِ فریبنده و کُشنده‌اش، آدمی را گرفتارِ عشق می‌کند.

هزاران جامه زهد و ردای پرهیزگاری را فدای آن لحظه‌ای می‌کنم که معشوقِ زیبارو از روی بی‌قراری، پیراهنِ خود را چاک می‌دهد و جمالش آشکار می‌شود.

تصویرِ خالِ زیبای تو را با خود به گور خواهم برد؛ چرا که امیدوارم در خاکِ سردِ قبر نیز، یادِ آن خالِ تو، پیکرم را همچون عطرِ خوشبوی عبیر، معطر و زنده سازد.

ای ساقی، فرشتگان معنای عشق را درک نمی‌کنند؛ پس جامی از شرابِ معرفت بیاور و بر خاکِ وجودِ آدمی بپاش تا این عطشِ عرفانی سیراب شود.

پیاله شراب را بر کفنم گره بزن و با من دفن کن تا در سحرگاهِ روزِ قیامت، با نوشیدنِ آن، هراس و وحشتِ رستاخیز را از دل بزدایم.

من با حالی ناتوان و دردمند به درگاهت پناه آورده‌ام؛ پس بر من رحم کن، چرا که هیچ تکیه‌گاه و دست‌آویزی جز عشق و دوستیِ تو ندارم.

نزدِ من بیا و بشنو که ندایی غیبی در میخانه به من گفت که در جایگاهِ رضایت و تسلیم باش و از قضای الهی گریزان مباش.

در حقیقت، میان عاشق و معشوق هیچ پرده‌ای وجود ندارد؛ تنها مانعِ تویی که با «خودخواهی» و «منِ کاذب» بینِ خود و حقیقت حجاب ایجاد کرده‌ای؛ پس ای حافظ، از سرِ راهِ خود کنار برو تا حقیقت نمایان شود.