غزلیات

بیا و به دلم وارد شو تا دوباره قدرت و توان به این قلبِ خسته بازگردد؛ بازگرد که با حضورِ دوباره‌ات، جانِ نیمه‌مرده‌ام دوباره زنده شود.

بیا که دوریِ تو چنان چشمانِ مرا بر همه چیز بسته است و مرا کور کرده که گویی تنها باز شدنِ درهای وصالِ توست که می‌تواند این چشم را دوباره به روی زیبایی‌ها بگشاید.

آن اندوهی که همچون سپاهیانِ زنگی بر قلمروِ دلِ من چیره شده و آن را به تصرف درآورده است، تنها با آمدنِ لشکریانِ شادی که از سرزمینِ روم می‌آیند، از دلِ من رخت بربسته و پاک می‌شود.

در مقابلِ آینه‌ی دلم که به تو می‌نگرم، هر چه جستجو می‌کنم و به آن نظر می‌دوزم، جز تصویرِ زیبای تو چیزی در آن دیده نمی‌شود.

به آن مثلی که می‌گویند شب آبستنِ روز است، من هم در انتظار نشسته‌ام و لحظه‌ها را می‌شمارم تا ببینم این شبِ فراقِ تو، چه صبحِ وصالی را به دنیا می‌آورد.

بیا که بلبلِ خوش‌سخنِ ذوق و طبعِ حافظ، تنها به امیدِ رسیدن به گلستانِ وصلِ توست که این‌گونه نغمه‌های عاشقانه سر می‌دهد.