غزلیات

منم که چشمانم را به روی دیدار معشوق گشودم و توفیق دیدار نصیبم شد. ای پروردگاری که کارسازِ بندگان هستی و به آن‌ها لطف و عنایت داری، چگونه می‌توانم شکر این نعمت بزرگ را به‌جا آورم؟

به کسی که گرفتار رنج و نیازمندی است بگو که غبارِ این رنج را از چهره‌اش پاک نکند؛ زیرا خاکِ راهِ نیازمندی (تحملِ رنجِ راهِ عشق)، همان کیمیای ارزشمندی است که آرزوهای عاشق را برآورده می‌کند.

ای دل، از دشواری‌های راهِ حقیقت روی‌گردان نباش و دلسرد نشو؛ زیرا کسی که مسافر راهِ معرفت است، از پستی و بلندی‌ها و سختی‌های مسیر هراسی به دل راه نمی‌دهد.

اگر عاشق برای پاکیزگی و طهارتِ باطنی‌اش رنجِ بسیار نکشد و به اصطلاح خونِ دل نخورد، از دیدگاهِ استادِ عشق، عبادت و نماز او پذیرفته و درست نیست.

در این جهان که اعتباری ندارد و ناپایدار است، جز پیاله (عشق و مستیِ عرفانی) چیزی به دست نگیر و در این بازیچهٔ دنیا، جز برای عشق سرمایه‌گذاری نکن.

با بهایی اندک (حتی به اندازه نیمی از یک بوسه)، از صاحبدلان و اهل معرفت، طلب دعا کن؛ چرا که دعای آنان همچون سپری است که تو را از مکر و حیله دشمنان در امان می‌دارد.

آوازه و طنینِ غزل‌های عاشقانه حافظ که از شیراز برخاسته، اکنون در همه جا از حجاز تا عراق پیچیده و شنیده می‌شود.