غزلیات

هزاران بار خدا را شکر که دوباره تو را طبق میل و خواستِ قلبی‌ام دیدم و می‌بینم که از روی راستی و پاکی، با دلِ من هم‌دل و هم‌نوا شده‌ای.

کسانی که در راه حقیقت و عرفان گام برمی‌دارند، باید با رنج و سختی‌های این مسیر دست‌وپنج نرم کنند؛ بنابراین، آن کسی که رفیق و همراهِ عشق است، نباید از سختی‌ها و آسانی‌های روزگار بیمی داشته باشد.

غم و اندوهی که از جانبِ محبوب به دل می‌رسد، بهتر است که پوشیده و پنهان بماند تا اینکه به گوشِ رقیب و دشمن برسد؛ زیرا دلِ انسان‌های کینه‌توز، ظرفیت و شایستگیِ شنیدن و درکِ این رازهای عاشقانه را ندارد.

اگرچه زیبایی و شکوهِ تو به قدری کامل است که از عشقِ هر کسی بی‌نیاز است، اما من آن‌قدر سست‌عنصر نیستم که از این بازیِ عاشقانه و راهِ عشق دست بکشم و بازگردم.

چه بگویم که از سوز و گدازِ درونی‌ام چه می‌کشم؟ از اشک‌های من درباره‌ی داستانِ عشقم پرس‌وجو کن، چرا که من اهل سخن‌چینی و خودنمایی نیستم که بخواهم با زبان بازگو کنم.

آن چه فتنه و آشوبی بود که تقدیر برای من رقم زد که باعث شد چشمانِ مست و زیبای تو با سرمه‌ی ناز و عشوه، تیره‌تر و جذاب‌تر شود؟

به شکرانه‌ی اینکه این محفل به حضورِ یار روشن و منور شده است، اگر مانندِ شمع به تو ستم و رنجی رسید، باید در برابر آن بسوزی و بسازی و صبوری پیشه کنی.

هدف اصلی، جلوه‌گری و کرشمه‌ی زیباییِ توست؛ وگرنه شکوه و عظمتِ سلطنتِ محمود که نماد قدرت دنیوی است نیازی به زلف و زیباییِ ایاز که نماد زیبایی است ندارد.

شعر گفتن و غزل‌سراییِ ناهید که ستاره‌ی موسیقی و آواز است در آن مقامی که حافظ آواز سر می‌دهد و غزل می‌خواند، هیچ ارزش و برتری ندارد.