غزلیات

ای محبوب، چهره‌ات را نمایان کن و به من امر کن تا از جان و دل بگذرم. همان‌گونه که پروانه خود را به شعله شمع می‌زند، من نیز آماده‌ام که در آتش عشق تو جان بسپارم.

به سوز و اشتیاقِ شدید من بنگر و دریایِ فیضِ خود را از من دریغ مکن؛ بر بالینِ جان‌دادنِ من حاضر شو و از خاکسترِ وجودم، مرا برگیر و نوازش کن.

اگر درویش و عاشق، سیم و زر (ثروت) ندارد، او را سرزنش مکن؛ چرا که در وادیِ عشق، اشک‌های من حکمِ نقره (سیم) و رخسارِ زردِ من از اندوه، حکمِ طلا (زر) را دارد.

موسیقی بنواز و بساطِ بزم را مهیا کن؛ اگر سازِ عود نداری، چه باک؟ عشقِ تو آتشِ این مجلس است، دلم چوبِ عود و تنم همچون مجمر (آتش‌دان) برای سوختن و عطر افشانی است.

به مجلسِ سماع و رقصِ عارفانه بیا و خرقه (لباسِ زهد) را از سرت برانداز؛ اگر نمی‌توانی، گوشه‌نشینی اختیار کن و خرقهٔ ما را بپوش (با ما هم‌مسلک شو و از ریا بپرهیز).

لباسِ زهد و پشمینه‌پوشی (صوف) را از تن درآور و شرابِ صاف و بی‌غشِ عشق بنوش؛ تعلقاتِ دنیوی را فدا کن تا آغوشِ محبوبِ سیمین‌بدن نصیبت شود.

اگر معشوق (دوست) با من یار باشد، حتی اگر تمامِ جهانیان دشمن باشند، اهمیتی ندارد؛ اگر اقبال و بخت با من باشد، نیازی به لشکرکشی و قدرتِ زمینی ندارم.

ای دوست، آهنگِ رفتن مکن و لحظه‌ای نزدِ من بمان؛ بر لبِ جویبارِ خوشی و شادمانی بنشین و ساغرِ شرابِ حضور را در دست بگیر.

فرض کن که من از میان رفته‌ام؛ حالِ مرا بنگر که چگونه از آتشِ فراق و اشکِ چشم، رخسارم زرد، لب‌هایم خشک و دامن (کنار) من از اشکِ خونین تر شده است.

ای حافظ، بزم را بیارای و به واعظ بگو که نگاهی به این مجلسِ رندانِ عاشق بیندازد و دست از منبرِ وعظ و ریاکاری بردارد.