غزلیات

عزیزی که از دست رفته (یوسف)، سرانجام به وطن خود (کنعان) بازخواهد گشت؛ پس اندوهگین مباش. این کلبه‌ی محقر و پر از غصه روزی به گلستانی زیبا تبدیل خواهد شد؛ پس ناامید نباش.

ای دل غمگین، حال تو بهتر خواهد شد، پس بد به دل راه مده. این آشفتگی و سرگشتگی تو نیز به سامان و نظم بازمی‌گردد؛ پس غصه نخور.

اگر بار دیگر فصل بهار عمر فرا رسد و تو بر جایگاه سبز و خرم طبیعت تکیه بزنی، همانند پرنده‌ای خوش‌نوا، سایبان گل‌ها را بر سر خواهی کشید؛ پس اندوهگین نباش.

اگر چرخ گردون و تقدیر روزگار برای چند روزی بر طبق میل ما نچرخید، نباید نگران بود؛ چرا که وضعیت زمانه همواره ثابت نمی‌ماند و تغییر می‌کند؛ پس غصه مخور.

آگاه باش و ناامید نشو، چرا که تو از اسرار پنهان الهی بی‌خبری. چه بسیار بازی‌های شگفت‌انگیز که در پشت پرده غیب در حال انجام است؛ پس اندوهگین مباش.

ای دل، حتی اگر سیل ویرانگر مرگ و نیستی، پایه‌های وجود تو را برکند، چون نوح را به عنوان راهنما و کشتیبان داری، از طوفان حوادث هراسی به دل راه مده؛ پس غصه مخور.

اگر با اشتیاق رسیدن به خانه خدا (کعبه) قدم در بیابان گذاشتی، اگر خارهای مغیلان (سختی‌های راه) به تو آسیب رساندند و تو را سرزنش کردند، ناراحت نباش؛ پس غصه مخور.

اگرچه مسیر رسیدن به هدف بسیار خطرناک و مقصد نهایی بسیار دور است، اما هیچ راهی نیست که به پایان نرسد؛ پس امیدت را حفظ کن و غصه مخور.

خداوندِ دگرگون‌کننده‌ی احوال، از حال ما در دوران دوری از محبوب و پافشاری‌های رقیب آگاه است؛ پس غصه مخور.

ای حافظ، در خلوت شب‌های تاریک و در گوشه‌ی فقر و بی‌نیازی، تا زمانی که ذکرت دعا و تلاوت قرآن است، هیچ ترسی نداشته باش؛ پس غصه مخور.