غزلیات

بلبل در سایه درخت سروِ زیبا و راست‌قامت، با آواز بلند و نغمه‌خوانی‌اش این‌گونه دعا می‌کند که ای گل (محبوب)، از گزند چشم بد در امان باشی.

ای کسی که شیرین‌سخنی و زیبایی‌ات همانند گل و شکر است؛ اکنون که پادشاهِ عالمِ زیبایی هستی، به حالِ عاشقانی که دل‌باخته و دیوانه تو هستند، با تکبر و غرور رفتار مکن.

من هرگز از دوری تو شکایت و گله‌ای نمی‌کنم، چرا که تا دوری و غیبتی در کار نباشد، انسان لذت حضور و کنار هم بودن را به درستی درک نمی‌کند.

اگر دیگر مردمانِ دنیا، تنها با عیش و نوشِ ظاهری شادمان هستند، برای من همین غم و اندوهِ یادِ یار، سرچشمه شادی و خوشبختی است.

اگر زاهدانِ خشک‌مغز، تنها به داشتنِ حوریان و قصرهای بهشتی امید بسته‌اند، من برای خودم در همین میخانه، قصر و یارِ حوری‌صفت را یافته‌ام.

به نوای موسیقی شراب بنوش و غم دنیا را به دل راه نده؛ و اگر کسی تو را از باده‌نوشی منع کرد، به او بگو که خداوند بخشنده و آمرزنده است (و بر خطاها می‌پوشد).

ای حافظ، چرا از غمِ دوریِ یار گله‌مند هستی؟ بدان که در دلِ همین هجران، نشانه‌ای از وصال نهفته است؛ همان‌طور که در دلِ تاریکی، نور وجود دارد.