غزلیات

ای نسیم صبا، عطر و بویی از غبار مسیرِ محبوب برایم بیاور. اندوهی که در دلم نشسته است را ببر و مژده‌ای از آن دلدارِ جان‌آفرین به من برسان.

سخنی که روح را تازگی ببخشد از زبانِ دوست بگو و نامه‌ای که حاملِ خبری خوش از عالمِ حقایق و رازهای پنهان است، برایم به ارمغان آور.

تا بتوانم از لطف و صفایِ نسیمی که تو می‌آوری، مشامِ جانم را خوشبو کنم، اندکی از نسیمِ نفس‌هایِ آن محبوب برایم بیاور.

تو را به وفایی که در تو سراغ دارم سوگند می‌دهم، غباری از مسیرِ آن یارِ گرامی برایم بیاور که پاک باشد و با غباری که از حضورِ رقیبان و بیگانگان برمی‌خیزد، آلوده نشده باشد.

برای اینکه چشمانِ خونبارِ من که از شدتِ گریه به ستوه آمده، به آرامش برسد، اندکی از غبارِ راهِ دوست را بیاور تا مایه کوریِ چشمِ حسودان و رقیبان شود.

خامی و ساده‌انگاری در مرامِ کسانی که جان بر سرِ عشق گذاشته‌اند، راهی ندارد؛ پس خبری از آن دلبرِ رند و عیار (که با زیرکی دلبری می‌کند) برایم بیاور.

ای مرغِ چمن، شکرِ آن حالِ خوش که در آن به سر می‌بری را به جا آور و برایِ ما که اسیرِ قفسِ تن و هجرانیم، خبری از گلزارِ وصال بیاور.

از بس که در دوریِ دوست صبر کردم، کامِ جانم تلخ شده است؛ پس با یک عشوه و کرشمه از آن لب‌های شیرینِ شکرخند، شیرینی را به جانم بازگردان.

روزگارِ درازی است که دلم چهره‌ی مطلوبِ خود را ندیده است. ای ساقی، آن قدحی را که همچون آینه صاف و شفاف است برایم بیاور (تا در آن حقیقت را ببینم).

این لباسِ زهد و دلقِ حافظ چه ارزشی دارد؟ آن را با شرابِ سرخ رنگین کن و سپس مرا در حالی که از مستی خراب و از خود بی‌خود شده‌ام، از میانِ بازار به میخانه بیاور.