غزلیات

ای نسیمِ سحر، بویِ خوشِ یار را از کویِ او برایم سوغات بیاور؛ من در اثر دوری و غم، بیمار و ناتوان شده‌ام؛ برای تسکینِ این جانِ رنجور، نشانه‌ای از او برایم بیاور.

دلِ بی‌ارزش و تیرهٔ مرا با کیمیایِ آرزو صیقل بده و نو کن؛ یعنی برای درمانِ این دل، ذره‌ای از خاکِ درگاهِ دوست را به من برسان که حکم اکسیر را دارد.

میانِ دیدگانم که در پیِ تماشایِ اوست و دلم که در بندِ او گرفتار است، نزاعی سخت درگرفته؛ برای پایان دادن به این جنگِ درونی، تیرِ مژگان و کمانِ ابرویِ او را برایم بیاور تا با آن، این دلِ سرکش را آرام کنم.

در این غربت و اندوهِ دوری از یار، احساسِ پیری و فرسودگی می‌کنم؛ برایِ تجدیدِ جوانی و رفعِ خستگی، ساغرِ شرابِ خوش‌گوار را به دستم بده.

این شرابِ معرفت و شادی را به منکران و ظاهر‌بینان هم بچشان تا طعمِ آن را درک کنند؛ و اگر از نوشیدنِ آن خودداری کردند، برایشان نوشیدنیِ دیگری بیاور تا شاید اندکی از خوابِ غفلت بیدار شوند.

ای ساقی، لذت و شادیِ امروز را به فردا موکول مکن؛ چرا که معلوم نیست فردا چه پیش آید، یا اگر شادی میسر نیست، نامه‌ای از دیوانِ سرنوشت برایم بیاور که تضمین‌کنندهٔ امنیت و آرامشِ فردایم باشد.

دلم شب گذشته از دست رفت و بیقرار شد، آنگاه که حافظ این بیت را می‌خواند: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر.