غزلیات

ای باد صبا که پیک عاشقان هستی، از گذر کردن از کوی محبوب دریغ مکن و خبر سلامت و احوال او را به من که عاشقِ بی قرارِ او هستم، برسان.

ای گل زیبا، حالا که به لطف بخت و اقبال شکوفا شده‌ای و به کام دل رسیده‌ای، از لطف و توجه خود (که به نسیمِ وصل تشبیه شده) نسبت به من که همچون مرغ سحر ناله می‌کنم، دریغ مکن.

من در زمانی که تو چون ماهِ نو (در آغاز راه و جوانی) بودی، همراه و هم‌راز تو بودم؛ اکنون که به کمال و شکوه (ماه تمام) رسیده‌ای، از نگاه محبت‌آمیزت به من دریغ مکن.

دنیا و هر چه در آن است، در برابرِ ارزشِ معرفت و دانایی، ناچیز و اندک است؛ پس از بخشیدن این متاعِ کم‌ارزش به اهل معرفت دریغ مکن.

اکنون که لب‌های سرخ و شیرین تو همچون چشمه‌ای از قند است، با من سخن بگو و از بخشیدنِ شهدِ کلامت به من که طوطی‌وار تشنه‌ی کلامِ تو هستم، دریغ مکن.

شاعران، بزرگواری و کرم تو را به تمام سرزمین‌ها می‌برند و آوازه‌اش را می‌گسترانند؛ پس از پرداختِ حق‌الزحمه و هزینه‌ی سفر آنان دریغ مکن.

اگر خواهان این هستی که نامت به نیکی در میان مردم یاد شود، راهش این است که در برابر سخنِ سخن‌پردازان، از پرداختِ طلا و نقره به عنوان پاداش دریغ نکنی.

ای حافظ، غبار غم و اندوه سرانجام از دل می‌رود و حالِ خوش جایگزین آن می‌شود؛ در این مسیرِ گذرِ روزگار، از ریختن اشکِ چشم برای شستنِ این غبار دریغ مکن.