غزلیات

ابر بهاریِ ماه آذر (آذاری) باریده و نسیم دل‌انگیز نوروز وزیدن گرفته است. من تشنه‌ی شراب و نغمه‌ی مطرب هستم؛ آیا کسی هست که خبر دهد که موسمِ عیش و نوش فرا رسیده است؟

دلبری‌های معشوقان در اوج است، اما من به دلیل خالی بودن جیبم، شرمسارم. تحمل هم‌زمان بارِ عشق و فقر و تنگدستی، کاری بسیار دشوار و سنگین است.

روزگارِ بخشش و جوانمردی به سر آمده و آبرویِ خویش را نباید برای این مردم بی‌قدر، ارزان فروخت. بهتر آن است که خرقه زهد و ریا را بفروشیم و بهایش را صرف خریدِ شراب و گل کنیم.

گویی اقبالِ من در حال تغییر است و گشایشی در کارم پدید خواهد آمد، چرا که دیشب با خلوص نیت دعا می‌کردم و هم‌زمان با طلوع سپیده‌دم، نشانه‌های امید آشکار شد.

گل با لبی خندان (غنچه‌های باز شده) به باغ آمده است؛ گویی در گوشه‌ای از این جهان، خبری از کرم و بخششِ بی‌منت شنیده که این‌چنین شادمان است.

اگر در راهِ عشق و رندی، دامن یا جامه‌ام دریده و رسوا شد، چه باک؟ گاهی لازم است که جامه و پرده‌ی ریاکارانه‌ی «نیک‌نامی» را نیز به درید تا حقیقتِ وجود آشکار شود.

این سخنانِ شیرین و لطیفی که من درباره‌ی لب‌های همچون یاقوت تو می‌گویم، چه کسی تا به حال گفته است؟ و این همه ستم که من از زلفِ پریشان تو دیده‌ام، چه کسی دیگر دیده است؟

اگر پادشاه زمانه، احوالِ دردمندان و عاشقان را نپرسد و به دادِ آن‌ها نرسد، پس ما گوشه‌نشینانِ بی‌ادعا، باید از رسیدن به آرامش و آسایش کاملاً قطع امید کنیم.

نمی‌دانم تیرِ عشق، که عاشقان را از پای در می‌آورد، بر دلِ حافظ از کدام کمان رها شد؛ اما همین اندازه می‌دانم که از زخمِ این تیر، اشعاری بسیار تازه و خون‌چکان تراوش می‌کند.