غزلیات

چه زمان مبارک و فرخنده‌ای خواهد بود آن لحظه‌ای که یار بازگردد و آن کسی که غم‌گسارِ عاشقان است، برای شاد کردن دل‌های غمزده، دوباره به نزد ما بیاید.

برای استقبال از خیالِ آن سوارِ بلندمرتبه، چشمان اشکبارم را چون لشکری پیشاپیشِ راهش گستردم، با این امید که شاید آن شهسوارِ عزیز دوباره بازگردد.

اگر قرار نیست سرم در خمِ چوگانِ آن یارِ بی‌همتا بیفتد و فدای او شود، پس دیگر از سر و جانِ خود سخنی نمی‌گویم؛ اصلاً سری که در راه معشوق فدا نشود، به چه کاری می‌آید؟

من مانند ذره‌های گرد و غبار، فروتنانه بر سرِ راهِ او نشسته‌ام و این‌جا را ترک نمی‌کنم؛ با این آرزو که شاید او دوباره از این گذرگاه عبور کند و بازگردد.

دلی که با سرِ زلفِ پرپیچ‌وتابِ او پیمانِ عشق بسته و درگیرِ او شده است، هرگز تصور مکن که بتواند دوباره به آرامش و قرارِ پیشینِ خود بازگردد.

چه ستم‌ها و سختی‌های جانکاهی که بلبلان در فصل زمستان تحمل نکردند، تنها به این امید و دلخوشی که دوباره فصل بهار فرا برسد و روزگارِ شادمانی بازگردد.

ای حافظ، از جانبِ آن نقاشِ سرنوشت، این امید وجود دارد که آن یارِ خوش‌قد و قامت، همچون سروی آزاد و زیبا، دوباره به دستِ من بازگردد و به وصالش برسم.