غزلیات

اقبال و بختِ من به من اجازه نمی‌دهد که نشانه‌ای از دهانِ کوچک و رازآلودِ معشوق بیابم و دولت و سعادت نیز خبری از آن راز پنهانی به من نمی‌دهد.

برای رسیدن به یک بوسه از لبانِ او، حاضرم جانم را فدا کنم، اما معشوقِ بی‌وفا جانم را می‌گیرد و در عوض، آن بوسه را به من نمی‌بخشد.

در این اندوهِ دوری از یار، جان سپردم و به پشتِ پرده‌ی اسرار راهی ندارم؛ شاید هم راهی باشد، اما نگهبانِ این حریم (پرده‌دار) مرا به آنجا راه نمی‌دهد.

نسیمِ صبا زلفِ یار را به بازی گرفت؛ بنگر به این چرخِ پست که اجازه نمی‌دهد من همچون نسیم، به آن حریمِ مقدس راه یابم.

هرچه تلاش کردم تا مثلِ پایه‌ی پرگار در کنار (محیط) باشم و به وصال برسم، روزگار مرا مانند یک نقطه‌ی بی‌اثر در حاشیه نگه داشت و راهِ رسیدن به مرکز (حضورِ یار) را بر من بست.

سرانجام با صبر و شکیبایی می‌توان به شیرینیِ کامیابی رسید، اما پیمان‌شکنی و بی‌وفاییِ روزگار، آن‌قدر فرصت و زمان به من نمی‌دهد که به آن پاداش برسم.

به خود گفتم به خواب می‌روم تا در عالمِ رویا چهره‌ی زیبای دوست را ببینم، اما حافظ (خودم)، اجازه نمی‌دهد؛ چرا که آه و ناله‌های پی‌درپی‌ام، آرامش و مجالی برای خوابیدن باقی نمی‌گذارد.