غزلیات

وقتی دستم را برای لمسِ گیسوی یار دراز می‌کنم، او با ناز و کرشمه آن را از دستم می‌لغزاند و دور می‌کند؛ و اگر از او درخواستِ آشتی و مهربانی کنم، با سرزنش و تندیِ زبان با من برخورد می‌کند.

یار همچون ماهِ نو، نگاهِ کوتاهی به حالِ بیچارگانِ منتظر می‌اندازد و سپس با گوشه‌ی ابرویش اشاره‌ای می‌کند و دوباره پشتِ نقابِ حجاب پنهان می‌شود.

در شب‌هنگام، شرابِ عشق چنان مرا مست و بی‌قرار می‌کند که بیدار می‌مانم؛ و اگر بخواهم در روز از دستِ این بی‌قراری به خواب پناه ببرم، در خواب نیز از شدتِ عشق، شکایت و بی‌تابیِ من ادامه می‌یابد.

ای دل! بدان که راهِ عشق، مسیرِ پرخطر و پرآشوبی است؛ هر کسی که بخواهد با عجله و شتاب‌زدگی این راه را طی کند، قطعاً شکست می‌خورد و از پای درمی‌آید.

مقامِ گدایی درِ خانه‌ی جانان را با هیچ سلطنت و پادشاهیِ دنیوی معاوضه نکن؛ چرا که هیچ انسانِ خردمندی، سایه‌ی امنِ آن آستان را رها نمی‌کند تا به زیرِ آفتابِ سوزانِ بیابانِ دنیا برود.

زمانی که سیاهیِ موهایم (جوانی) همچون نوشته‌های یک نامه به پایان رسید و سپیدیِ مو (پیری) پدیدار شد، دیگر این سفیدی با هیچ انتخابی از بین نمی‌رود؛ یعنی پیری امری حتمی است که قابلِ تغییر نیست.

وقتی حباب از سرِ غرور و بادِ نخوت پر می‌شود، آن هوایی که تاج و کلاهِ حباب به شمار می‌رود، در اثرِ برخورد با شراب (مستی یا ضربه) از بین می‌رود و حباب می‌ترکد.

ای حافظ! حجاب و مانعِ رسیدن به مقصد، خودِ تو هستی؛ پس از میان برخیز و خودخواهی را کنار بگذار. خوشا به حالِ کسی که بدونِ حجابِ «منیت» در این راه گام برمی‌دارد.